جستجو

دندان بیرون افتاده

یکی از شدیدترین صدمات دندانی، دندان بیرون افتاده از ساکت آلوئول می باشد که بیشتر در سنین پایین اتفاق می افتد. 

خارج شدن کامل دندان از حفره آلوئول (Avulsion) در  5/0 درصد تا 3 درصد تمام صدمات دندانی دیده می شود. شیوع بیرون افتادن دندان از ساکت دندانی در بچه ها بین سنین 7 تا 9 سال افزایش می یابد و اغلب یکی از انسیزور های ماگزیلاری را درگیر می کند. فاکتور اتیولوژیک اصلی در سیستم دائمی (Permanent Dentition) افتادن، دعوا و صدمات ورزشی می باشد. جایگذاری فوری دندان بیرون افتاده، درمان ایده آل می باشد. اگرچه با توجه به صدمات دیگری که همزمان در هنگام حادثه رخ می دهد و عدم آگاهی از چگونگی مدیریت این صدمات در مکان حادثه، جایگذاری فوری همیشه ممکن نیست.

هدف اولیه در درمان دندان بیرون افتاده از ساکت دندانی، جایگذاری دندان، حفظ و درمان بافت های نگهدارنده می باشد.

موفقیت درمان به سلامت عمومی بیمار، میزان تکامل ریشه، مدت زمانی که دندان خارج از ساکت استخوانی بوده و محیط نگهداری بستگی دارد. حفظ حیات سلول های باقیمانده پریودنتال لیگامنت بر روی سطح ریشه مهمترین فاکتور در پیش آگهی دندان جایگذاری شده می باشد. اگر قبل از جایگذاری مجدد، دندان به طور وسیعی خشک شود سلول های آسیب دیده پریودنتال لیگامنت باعث ایجاد پاسخ التهابی شدید در ناحیه وسیعی از سطح ریشه خواهند شد. در صورتی که دندان برای بیش از 2 ساعت خارج از دهان باقی بماند، 95 درصد شانس تحلیل خارجی وجود دارد. مدت زمان باقی ماندن دندان خارج از استخوان آلوئولار، در صورتی که دندان در محیط واسطه مناسب نگهداری شود تاثیر کمتری بر نتیجه درمان دارد. درمان به موقع اندودنتیک در دندان های با آپکس بسته، ظرف یک الی دو هفته اول، به دلیل حذف محرک های بالقوه از فضای کانال ریشه و در نتیجه کاهش پاسخ التهابی منجر به پیش آگهی بهتر می گردد.

سایت بیمه دندان

کراوات زبان(Ankyloglossia)

منبع مطلب

Andersson L, Andreasen JO, Day P

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

تاثیر دیابت بر دندان

تاثیر الکل بر بهداشت دهان و دندان

کف بندی

عصب کشی مجدد

بریج دندان